Hoe werkt de vicieuze cirkel van hypochondrie en hoe geraak je hier weer uit?
Lees hieronder de informatie nog eens door.
Als je lijdt aan hypochondrie kunnen onschuldige lichamelijke symptomen zoals bv een steekje, plekje of lichamelijke verandering als heel bedreigend ervaren worden. Je gaat er dan meteen vanuit dat het vast een ernstige ziekte zal betreffen of dat je het in elk geval meteen moet laten onderzoeken.
Doordat je meteen van de meest ernstige aandoening uitgaat levert dit veel angst op. Deze angst kun je zien als een soort raadgever (instinct, detecteert een bedreiging) en zorgt ervoor dat je meer gaat focussen op de klachten. Je ‘moet’ ze namelijk in de gaten gaan houden. Er ontstaat dus een selectieve aandacht voor je lichamelijke klachten waardoor je je daar heel sterk op gaat focussen.
Daarnaast zorgen angstgevoelens ( denk aan hartkloppingen, hyperventilatie/kortademigheid, misselijkheid, maagpijn, diarree duizeligheid, gevoel van controleverlies e.d.) zelf weer voor lichamelijke verschijnselen waardoor de initiële lichamelijke klachten die je angst getriggerd hebben zelfs nog versterkt kunnen worden.
Dus:
De selectieve aandacht voor je klachten en
de lichamelijke symptomen die door je angst veroorzaakt worden
zorgen er dus voor dat je lichamelijke verschijnselen in stand gehouden worden waardoor je erover blijft piekeren.
Je wilt natuurlijk van dat angstgevoel of van die piekergedachten af en gaat dus op zoek naar bewijzen dat je die ernstige aandoening niet hebt. Je hebt misschien de neiging om overmatig naar geruststelling te zoeken (bv doktersbezoek) of je gaat juist bepaalde zaken vermijden. Dit zorgt er dan weer voor dat je gefocust blijft op je lichamelijke verschijnselen.
Dit gedrag houdt dan tevens de focus op je lichamelijk klachten in stand.
Lees hieronder de informatie nog eens door.
Als je lijdt aan hypochondrie kunnen onschuldige lichamelijke symptomen zoals bv een steekje, plekje of lichamelijke verandering als heel bedreigend ervaren worden. Je gaat er dan meteen vanuit dat het vast een ernstige ziekte zal betreffen of dat je het in elk geval meteen moet laten onderzoeken.
Doordat je meteen van de meest ernstige aandoening uitgaat levert dit veel angst op. Deze angst kun je zien als een soort raadgever (instinct, detecteert een bedreiging) en zorgt ervoor dat je meer gaat focussen op de klachten. Je ‘moet’ ze namelijk in de gaten gaan houden. Er ontstaat dus een selectieve aandacht voor je lichamelijke klachten waardoor je je daar heel sterk op gaat focussen.
Daarnaast zorgen angstgevoelens ( denk aan hartkloppingen, hyperventilatie/kortademigheid, misselijkheid, maagpijn, diarree duizeligheid, gevoel van controleverlies e.d.) zelf weer voor lichamelijke verschijnselen waardoor de initiële lichamelijke klachten die je angst getriggerd hebben zelfs nog versterkt kunnen worden.
Dus:
zorgen er dus voor dat je lichamelijke verschijnselen in stand gehouden worden waardoor je erover blijft piekeren.
Je wilt natuurlijk van dat angstgevoel of van die piekergedachten af en gaat dus op zoek naar bewijzen dat je die ernstige aandoening niet hebt. Je hebt misschien de neiging om overmatig naar geruststelling te zoeken (bv doktersbezoek) of je gaat juist bepaalde zaken vermijden. Dit zorgt er dan weer voor dat je gefocust blijft op je lichamelijke verschijnselen.
Dit gedrag houdt dan tevens de focus op je lichamelijk klachten in stand.
Deze vicieuze cirkel ziet er als volgt uit:
-
Voeg notitie toe